“Sito” - capítulo da obra Todo 36-39. Malos tiempos, de Carlos Giménez.

Há 4 meses · 5 notas

[Flash 9 is required to listen to audio.]
2
Plays
On The Jarama Front

On The Jarama Front

Há 4 meses · 5 notas

[Flash 9 is required to listen to audio.]
2
Plays
Os Pinos
Artist: Eduardo Pondal e Pascual Veiga

Os Pinos

Texto: Eduardo Pondal
Música: Pascual Veiga

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?
Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.
Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.
Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

Este himno simboliza a loita dos galegos polas liberdades rexionais. A letra escribiuna a finais do século XIX o poeta galego Pondal e a música Chané que, emigrado, morreu na Habana. Os restos do músico, que soubo interpreta-los anceios do pobo galego, foron levados á súa patria e soterrados na Coruña. (Carlos Palacio, “Colección de Canciones de Lucha”, Febreiro 1939)

    O himno galego “Os Pinos”, que se estreou o 20 de decembro do 1907 no Gran Teatro de La Habana, foi produto do espírito creador da Galicia inmigrante, ao igual que a bandeira mailo escudo. O himno foi o resultado do esforzo de coordinación de José Fontenla Leal, o cal lle encargou a Curros Enríquez (importante figura galega que residía na Habana) que escribise a letra, e a música a Castro “Chané”, pero Curros non foi capaz de compoñelo axiña e Fontenla decidiu escolle-lo poema Os Pinos de Eduardo Pondal. Para a música contouse con Pascual Veiga.
    O motivo central do himno é que Galicia esperte do seu sono e emprenda o camiño cara a liberdade.
    Dende o 1907 ata o 1923 o himno galego foi cantado por rexionalistas e agraristas nos seus actos e, pouco a pouco, foi sendo aceptado por moitos máis. Os centralistas asumirano, finalmente, na campaña electoral do 1977. Durante a época anterior á República prohibíronse tódolos símbolos rexionais. Daquela, as sociedades galegas da América intensificaron o seu interese pola expresión pública do himno. Coa II República o amor cara el intensificouse coma expresión dunha Rexión dentro do Estado Integral que se constituíra. Durante o periodo franquista, ata a etapa de aperturismo, só se cantaba, como moito, en actos culturais e coma unha canción máis dentro do folklore galego.

Há 5 meses · 2 notas

patrypicon:

El periodista británico Raymond Walker arriesga vida cruzando bajo las balas el Puente international desde Irún hacia Hendaya llevando en sus brazos a un bebé refugiado.

Ser refugiado no es una cuestión de países sino de tiempo. La guerra es un mal de todos no de unos pocos. Selenita.

patrypicon:

El periodista británico Raymond Walker arriesga vida cruzando bajo las balas el Puente international desde Irún hacia Hendaya llevando en sus brazos a un bebé refugiado.

Ser refugiado no es una cuestión de países sino de tiempo. La guerra es un mal de todos no de unos pocos. Selenita.

Há 5 meses · 11 notas · Source · Reblogged from culebreando

[Flash 9 is required to listen to audio.]
1
Plays
Peleamos, peleamos
Artist: Pedro Garfias e Carlos Palacio

Peleamos, peleamos

Texto de Pedro Garfias
Música de Carlos Palacio

Por los viejos que lloran nuestra ausencia,
por la esposa que añora nuestros brazos,
por los hijos que esperan nuestra vuelta,
¡peleamos!, ¡peleamos!

Por el torno que cuenta nuestras horas,
por la tierra que labran nuestras manos,
por el limpio sudor de nuestra frente,
¡peleamos!, ¡peleamos!

Por el sol y el azul de nuestro cielo,
por las piedras sagradas que heredamos,
por el suelo cansado de dar flores,
¡peleamos!, ¡peleamos!

Peleamos por todo lo que es noble,
por la paz, la justicia y el trabajo,
por la libre república del pueblo,
¡peleamos!, peleamos!

Y también por vosotros, compañeros,
que lucháis obligados y engañados,
porque sois nuestra carne y nuestra sangre,
¡peleamos!, ¡peleamos!

Contra falsos, traidores y perjuros,
alemanes y moros e italianos,
por España feliz tres veces libre,
¡peleamos!, ¡peleamos!

Esta canción, na que o poeta quixo expresa-lo fondo sentido humano da nosa guerra, presenta un detalle curioso: o tema musical, de carácter litúrxico, é de Pedro Garfias, limitándose o compositor a anotala cando a cantaba o poeta e a harmonizala despois. Escribiuse en Valencia a mediados do 1938. (Carlos Palacio, “Colección de Canciones de Lucha”, Febreiro 1939)

Há 7 meses · 5 notas

Neno ferido por bombas de aviación (Tetuán de las Victorias, Madrid)

Neno ferido por bombas de aviación (Tetuán de las Victorias, Madrid)

Há 7 meses · 14 notas

Há 7 meses · 17 notas

Há 7 meses · 6 notas

Há 7 meses · 7 notas

Há 7 meses · 4 notas

Há 7 meses · 20 notas

Há 7 meses · 12 notas